مهاجرت با رشته روانشناسی
مهاجرت با رشته روانشناسی ممکن است، اما نیازمند ادامه تحصیل یا معادلسازی مدرک در کشور مقصد است.

آمادگی روانی برای مهاجرت یعنی پیش از رفتن، همانقدر که برای مدرک و چمدان وقت میگذارید، برای ذهن و رابطههایتان هم برنامه داشته باشید. اضطراب ماههای آخر، دودلی دربارهی تصمیم، نگرانی برای پدر و مادری که میمانند و سؤالهای بچهها طبیعیاند. خبر خوب این است که بخش بزرگی از فشار مهاجرت را میشود از همین حالا، وقتی هنوز در ایران هستید، شناخت و برایش آماده شد.
خیلیها فکر میکنند سختی مهاجرت از روز رسیدن شروع میشود. در واقع برای بیشتر آدمها ماههای قبل از رفتن خودش یک دورهی پرفشار است. پروندهها، انتظار جواب، فروش وسایل، خداحافظیها و کار روزمره همه همزمان روی سرتان ریختهاند.
در این دوره ذهن معمولاً بین دو جا معلق است. هنوز اینجا زندگی میکنید، اما فکرتان آنجاست. نتیجهاش میتواند بیحوصلگی در کار، بیخوابی، زودرنجی با خانواده یا حس بیقراری دائمی باشد. اینها معنیاش اشتباه بودن تصمیم نیست؛ نشانهی این است که ذهن دارد با یک تغییر بزرگ کنار میآید.
کسی که این دوره را آگاهانه پشت سر بگذارد، معمولاً با انرژی بیشتری به کشور تازه میرسد. بهجای اینکه از روز اول با خستگی انباشته و خداحافظیهای ناتمام دستوپنجه نرم کند.
کمی اضطراب قبل از مهاجرت کاملاً قابل انتظار است. بیشترش از ندانستن میآید: آنجا کار پیدا میکنم؟ زبان را به موقع یاد میگیرم؟ اگر نشد چه؟ این سؤالها جواب قطعی ندارند و همین ذهن را به چرخیدن وامیدارد.
اگر اضطراب چند هفته است خواب و کار را مختل کرده، اگر حملههای ناگهانی ترس و تپش قلب دارید، یا اگر حس غم و ناامیدی بیشتر روزها همراهتان است، بهتر است با یک متخصص حرف بزنید. اگر فکر آسیب زدن به خودتان را دارید، همین حالا با اورژانس اجتماعی ۱۲۳ یا صدای مشاور بهزیستی ۱۴۸۰ تماس بگیرید، یا به نزدیکترین اورژانس بیمارستان بروید (اورژانس ۱۱۵).
برای آشنایی بیشتر با تکنیکهای آرامسازی، مقالهی تکنیکهای ریلکسیشن را ببینید.
بعضیها تصمیمشان را گرفتهاند و فقط منتظر رفتناند. بعضی دیگر هنوز بین ماندن و رفتن ماندهاند و هر روز نظرشان عوض میشود. این دودلی آزاردهنده است، اما وقتی تصمیم اینقدر بزرگ است، عجیب نیست.
فرض کنید زوجی سالهاست دربارهی رفتن حرف میزنند. یکی مطمئن است و دیگری هر بار که به پدر و مادرش فکر میکند پا پس میکشد. اگر این تفاوت هیچوقت صادقانه گفته نشود، بعد از رسیدن به کشور تازه میتواند به سرزنش و فاصله تبدیل شود.
چند سؤال کمک میکند تصمیم روشنتر شود:
اگر حس میکنید بین گزینهها گیر کردهاید و هر انتخابی را بارها عقب میاندازید، مقالهی فلج انتخاب ممکن است برایتان آشنا باشد. گاهی چند جلسهی مشاوره کمک میکند صدای خودتان را از میان صدای فامیل، دوستان و فضای مجازی جدا کنید.
مهاجرت برای هر دو نفر یک تجربه نیست. ممکن است یکی کار مشخص داشته باشد و دیگری مدتی بیکار بماند، یا یکی زبان را بهتر بلد باشد. دربارهی تقسیم کارها، پول و انتظارها قبل از رفتن حرف بزنید، نه وقتی که خسته و تنها در یک شهر غریب هستید.
بچهها هم دوستان، مدرسه و پدربزرگ و مادربزرگشان را ترک میکنند. با زبان ساده و متناسب با سنشان بگویید چه اتفاقی میافتد و چرا. اجازه بدهید ناراحت باشند و سؤال کنند. بردن چند وسیلهی آشنا، مثل بالش یا اسباببازی محبوب، و نگه داشتن تماس منظم با فامیل به آنها حس پیوستگی میدهد. نوجوانها بیشتر از بچههای کوچک به دوستانشان وابستهاند و ممکن است با رفتن مخالفت کنند؛ مخالفتشان را جدی بگیرید و در جزئیات، مثل انتخاب اتاق یا مدرسه، به آنها حق نظر بدهید.
در خانوادههای ایرانی، خداحافظی با پدر و مادر اغلب سختترین بخش است. حس گناه از تنها گذاشتن آنها خیلی رایج است. دربارهی برنامهی ارتباط با آنها، تماسهای منظم، سفرهای احتمالی و اینکه چه کسی در ایران در کنارشان است، صادقانه حرف بزنید. اگر رابطهی دور برایتان تازه است، مقالهی رابطهی لانگدیستنس هم نکتههای کاربردی دارد.
از خداحافظی فرار نکنید. یک مهمانی کوچک، سر زدن به جاهایی که برایتان معنا دارد و گفتن حرفهای نگفته کمک میکند با دلی سبکتر بروید.
بخشی از آمادگی، دانستن این است که ماههای اول بعد از رسیدن معمولاً شبیه عکسهای فضای مجازی نیست. خیلیها اول یک دورهی هیجان و تازگی را تجربه میکنند و بعد، وقتی کارهای اداری، پیدا کردن خانه و تنهایی واقعی میشود، دلتنگی و خستگی سر میرسد. به این مرحله گاهی «شوک فرهنگی» میگویند.
این افت به معنای شکست نیست و برای بیشتر آدمها با گذشت زمان، ساختن روال تازه و پیدا کردن چند دوست کمرنگتر میشود. اگر از قبل بدانید که چنین دورهای ممکن است بیاید، وقتی آمد کمتر غافلگیر میشوید و کمتر به خودتان سخت میگیرید. از همین حالا فکر کنید در روزهای سخت آنجا چه چیزهایی آرامتان میکند: تماس با چه کسی، چه ورزشی، چه غذای آشنایی.
روانشناسی مهاجرت فقط برای بعد از رفتن نیست. قبل از رفتن هم میتوانید با درمانگر روی اضطراب، تصمیمگیری، آماده کردن بچهها و انتظارهای واقعی کار کنید. بعضیها هم برای پروندهی مهاجرتی به ارزیابی روانشناختی نیاز دارند؛ دربارهی این بخش در مقالهی تستهای روانشناسی در فرایند مهاجرت بخوانید.
در کلینیک نیکمایند در شهرک اکباتان، جلسهها هم حضوری و هم آنلاین برگزار میشوند. یعنی میتوانید قبل از رفتن حضوری شروع کنید و بعد از رسیدن، بهصورت آنلاین با همان درمانگر ادامه دهید. اگر نمیدانید از کجا شروع کنید، پیشمشاوره کمک میکند به درمانگر مناسب ارجاع داده شوید. برای وقت گرفتن از صفحهی رزرو جلسه استفاده کنید.
زمان مشخصی ندارد، اما خیلیها وقتی تصمیم جدی شد یا اضطراب روی خواب و کار اثر گذاشت شروع میکنند. چند ماه فرصت قبل از رفتن معمولاً برای کار روی تصمیم و آماده کردن خانواده کافی است.
نه لزوماً. دودلی واکنش طبیعی به تصمیمی بزرگ است. مهم این است که دلیلها و نگرانیهایتان را روشن ببینید و تصمیم را آگاهانه بگیرید.
با زبان ساده و متناسب با سنش، بهموقع و نه در آخرین روزها بگویید. اجازه بدهید ناراحتیاش را نشان دهد و سؤالهایش را صادقانه جواب دهید.
بله، جلسههای مشاوره بهصورت آنلاین هم برگزار میشوند و بسیاری از مراجعان بعد از مهاجرت جلسهها را آنلاین ادامه میدهند.
روانشناسی مهاجرت مهاجرت با رشته روانشناسی ممکن است، اما نیازمند ادامه تحصیل یا معادلسازی مدرک در کشور مقصد است.
روانشناسی مهاجرت مهاجرت تأثیرات عمیقی بر روان و سلامت روانی فرد مهاجر دارد. تستهای روانشناسی مهاجرت ابزارهایی هستند که به ارزیابی و درک بهتر این تأثیرات کمک میکنند.
اختلالات روانشناختی اسکیزوفرنی دوشخصیتی نیست و قابل درمان است؛ نشانههای اولیه، اهمیت شروع زودهنگام درمان و کارهایی که از دست خانواده برمیآید.